جهش تولید | جمعه، ۱۴ آذر ۱۳۹۹

مرحوم میرزا ستّار ذاکر اردبیلی - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

مرحوم میرزا ستّار ذاکر اردبیلی

Loading the player...

دانلود

مرحوم میرزا ستّار ذاکر اردبیلی (ذاکر الحسین) حدوداً سال 1260 هجری شمسی در کوچه ی عبدالله شاه ؛ که یکی از محلّات قدیمی اردبیل و از شعبات محلّه ی پیر عبدالملک (ره) می باشد و به گواهی تاریخ ، تأسیس آن به دورانِ ناصرالدَین شاه قاجار مربوط میشود ، دیده به جهان گشود . حوالی 8 سالگی به همراه والدین خویش به شهر قُبا (یکی از شهرهای کشور آذربایجان) سفر کرده ، حدود 20 سال در آن دیار زندگی میکند . سپس به زادگاه خویش ، اردبیل مراجعت نموده در کوچه ی محل تولدّش سکنی می گزیند. این مدّت اقامت در آذربایجان باعث میشود مرحوم ذاکر  با قواعد و ادبیات زبانِ اصیلِ آذری  آشنایی کامل پیدا کرده و این مهارت و تبحّر را در اشعار نغز و سلیس خویش به نمایش بگذارد بعد از بازگشت به اردبیل ، باز هم به کسب علم و دانش روی نهاده و در مکتب خانه ی میرزا عزیز مرحوم ، در محضر آن استاد فرزانه نیز به فراگرفتنِ علوم قرآنی ، حدیث ، تاریخ اسلام  و ادبیات کهن فارسی و ترکی روی آورد .وی از شخصیتی کاملاً متواضع برخوردار بود . مردی بلند بالا و لاغر اندام ، دارای سیمایی نورانی ، کلاه دؤری سیاه بر سر ، عبایی قهوه ای رنگ بر دوش ، تسبیحی سیاه رنگ در دست و اذکار الهی جاری در زبان که با رسیدن دوران کهولت ، عینکی ذره بین و عصایی چوبی نیز به هیئت ظاهری آن مرحوم اضافه شد . در ایام ماه محرّم ، کمتر سخن میگفت ، شالی سیاه از گردن آویزان کرده و عبایی سیاه رنگ به دوش می انداخت و غرق در ماتم حسین (ع) می شد . وی تمام عمر خویش را صرف کسب معنویت نموده و اصلاً اهمیتی  به مادیّات و تجملات دنیوی قائل نبوده و ازطریق عریضه نویسی و پرورش گل های زینتی ، امرار معاش می نمود . بعضاً نیز با تحریر قرارداد (سر خطّ) نوحه خوانان ، تبرکاً و تیمناً مبلغی با عنوان حقّ التّحریر ، توسط همان نوحه خوان یا ریش سفید محله ی مزبور در قرارداد به وی پرداخت میشد .در ماه مبارک رمضان ، وقت خویش را صرف تلاوت قرآن کریم و یا  اقامه ی نماز مینمود . اکثراً به دلیل سرودن اشعار سوزناک و جگر سوز و دارای آرایه ها و صنایع ادبی متنوع ، در مصائب حضرت مولانا اباعبدالله الحسین (ع) و سایر اهل البیت (علیهم السّلام ) ؛ مورد تشویقِ مادی حسینیان وشیفتگان خاندان عصمت وطهارت قرار میگرفت . ذاکـر اردبیلی از شعرای به نام و مطرح عصر خویش بود که اکثر قریب به اتّفاق مادحین و نوحه خوانانِ آن دوره ، در دهه های محرّم و صفر و ایّام ولادت ، شهادت و وفیات چهارده معصوم (علیهم السّلام) و  مناسبتهای اسلامی ، از اشعار آن مرحوم استفاده نموده و حاضرین در مجالس را به فیض می رساندند. وی از اعضای دائمی هیئات حسینی و عبّاسی بود که در آن زمان با سرپرستی مرحومین ، حاج حسینقلی داوودی و حاج میرزا محمد تمدّنی اداره می شد . حضور شعرایی همچون مرحومین تاج الشّعرا یحیوی ،  مضطر ، غمگین ، ناطق ، ثابت ، قاسمی و سایر شعرا و حسینیان ، رونق آن مجالس را مضاعف می نمود مرحوم ستّار ذاکـر اردبیلی ، از چنان اخلاص و تقوایی برخوردار بود که بعضی مواقع و در صورت غیاب امام جماعت ، مردم ، مرحوم ذاکر را در جای امام جماعت قرار داده و هنگام اقامه ی نماز ، به وی اقتدا می کردند . در  اواخر عمرش که در بستر بیماری به سر میبرد، مرحوم حاج محمد برنجی (ریش سفید محلّه ی پیر عبدالملک«ره»)  که هم از رجال شهیر شهر و هم از تجّار معروف اردبیل بود ، به عیادت مرحوم ذاکر آمده و از او می خواهد که اشعارش را در اختیار  وی قرار دهد تا آن اشعار با هزینه ی شخصی آقای برنجی ، به زیورچاپ آراسته شود. ازآنجاییکه اهالی محلات و شعبات تابعه ، احترام خاصی به رؤسای محلات شش گانه و شعبات تابعه قائل بودند مرحوم ذاکر نیز بنا به احترامی که به  مرحوم برنجی قائل بود ؛ پیشنهاد وی را می پذیرد ؛ اما هزاران افسوس که پیک اجل آن فرصت را به وی نمیدهد و از بستر بیماری به پای نمی خیزد  و در سومین روز از ماه محرم الحرام سنه ی 1382 ه . قمری ، مطابق با خرداد ماه سال 1341 ه . شمسی ؛ هنگامه ی اذان مغرب ، خرقه از تن تهی کرده و به دعوت حضرت معبود لبیک گفته و روحش به عالم ملکوت عروج می کند.   بدین ترتیب مرحوم میرزا ستّـار ذاکـر اردبیلی پس از هشتاد و اندی سال زندگی ، موسم هجران را به پایان رسانیده و جامه ی عزای حسینی در تن و محبت آن شهید عشق الله در دل به زیارت مولایش حضرت امام حسین (ع) در عالم لاهوت می شتابد.